درین وادی که مییابد سراغ اعتبار من
درین وادی که مییابد سراغ اعتبار من
مگر آیینه گردد خاک تا بینی غبار من
дарин води ки мӣ-йобд сароғ аъатабор ман
магар оина-гардад хок то бини ғубор ман
کجا بال وچه طاقت تا زنم لاف پرافشانی
نفس در خجلت اظهار کم دارد شرار من
каҷо бол вача тоқат то занам лоф парофашони
нафас дар хаҷалат азаҳор кам дорад шарор ман
ز ساز مدعا چون سبحه جز کلفت نمیبالد
به جای نغمه یکسر عقده پروردهست تار من
з соз мадаъо чун сабҳа ҷуз калафт нами-болд
ба ҷой нағама йакасар ъақада парурда-ст тор ман
به این آتش که دل در مجمر داغ وفا دارد
چه امکانست گردد شمع خامش بر مزار من
ба ин оташ ки дил дар маҷамар доғ вафо дорад
ча амаконаст гардад шамъ хомаш бар мазор ман
درین عبرت سرا بگذار محو چشم حیرانم
مباد از بستن مژگان گره افتد به کار من
дарин ъабарт саро багазор маҳу чашм ҳиронам
мабод аз бастан мажагон гара афатад ба кор ман
فنا مشتاقم اما سخت بیسرمایه آهنگم
فلک چون سنگ بر دوش شرر بستهست بار من
фано маштоқам амо сахт бе-сармойа оҳангам
фалак чун санг бар душ шарар баста-ст бор ман
چو آن شمعی که پرتو در شبستان عدم دارد
سفیدی کرد راه زندگی در انتظار من
чу он шамаъи-ки парту дар шабастон ъадам дорад
сафиди-кард ро зандаги дар анатазор ман
ندارد هستیام غیر ازعدم مستقبل و ماضی
چو دریا هر طرف در خاک میغلتد کنار من
надорад ҳастӣ-ам ғир азаъадам мастақабал ва мози
чу дарё ҳар тарф дар хок мӣ-ғалатад канор ман
نگاه عبرت از هر نقش پا با سرمه میجوشد
تو هم آیینه روشن کن ز وضع خاکسار من
нго ъабарт аз ҳар нақш по бо сарма мӣ-ҷушад
ту ҳам оина рушан кан з вазаъ хокасор ман
به صد تمثال رنگ رفته استقبال من دارد
به هر جا میروم آیینه میگردد دچار من
ба сад тамасол ранг рафта асатақабол ман дорад
ба ҳар ҷо мӣ-рум оина мӣ-гардад дачор ман
چو شبنم یکدو دم فرصت کمین وحشتم بیدل
نیام گوهر که خودداری تواند شد حصار من
чу шабанам йакаду дам фарсат-камин ваҳаштам бидел
ни-ам гуҳар ки ходадори тавонд шуд ҳасор ман
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- آتش
- شعله و سوز؛ کنایه از عشق، درد، شور یا نابودی.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- بال
- پرِ پرواز؛ نمادِ اوجگرفتن و رهاییِ روح.
- سنگ
- تختهسنگِ سخت؛ نمادِ سختی، جفا و گاه مستی.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.