صبح است و ما دماغ تمنا رساندهایم
صبح است و ما دماغ تمنا رساندهایم
چون شمع بوسهٔ مژه تا پا رساندهایم
субҳ аст ва мо дамоғ тамано рсонда-айам
чун шамъ буса мажа то по рсонда-айам
گل میکند ز شعلهٔ خاکستر آشیان
بال شکستهای که به عنقا رساندهایم
гул мекунад з шаъала хокастар ошион
бол шакаста-эй ки ба ъанқо рсонда-айам
ترک طلب به عمر طبیعی مقابل است
آیینهٔ نفس به مسیحا رساندهایم
тарак талаб ба умр табиъи мақобал аст
оина нафас ба масиҳо рсонда-айам
کم نیست سعی ما که به صد دستگاه اشک
خود را به پای آبله فرسا رساندهایم
кам нест саъи мо ки ба сад дастаго ашак
худ ро ба пой обала фарсо рсонда-айам
وحدت نماست شور خرابات ما و من
وهم است این که نشئه دو بالا رساندهایم
ваҳадат намост шур харобот мо ва ман
ваҳм аст ин ки нашиа ду боло рсонда-айам
آیینهٔ جهان لطافت کدورت است
نقب پری ز شیشه به خارا رساندهایم
оина ҷаҳон латофт кадурт аст
нақаб пари з шиша ба хоро рсонда-айам
در هر دماغ فطرت ما گرد میکند
هر جا رسیده است کسی ما رساندهایم
дар ҳар дамоғ фтарт мо гард мекунад
ҳар ҷо рсида аст-каси мо рсонда-айам
شوقی فسرد و قطرهٔ ما در گهر گرفت
این است کلفتی که به دریا رساندهایم
шуқи фасард ва қатара мо дар гаҳар гарфат
ин аст калафти-ки ба дарё рсонд-ҳ-айам
طاووس ما بهار چراغان حیرت است
آیینه خانهای به تماشا رساندهایم
товавас мо бҳор чароғон ҳайрат аст
оина хона-эй ба тамошо рсонда-айам
از بس تنک بضاعت دردیم چون گهر
یک قطره اشک بر همه اعضا رساندهایم
аз бас танак базоъат дардим чун-гаҳар
як қатара ашак бар ҳама аъазо рсонда-айам
گر مستیات شکست دو عالم به شیشه کرد
ما هم دلی به پهلوی مینا رساندهایم
гар масти-ат шакаст ду олам ба шиша кард
мо ҳам дали ба паҳалавай мино рсонда-айам
بیدل ز سحر کاری طول امل مپرس
کامروز نارسیده به فردا رساندهایم
бидел з саҳар кори тул амал мапарс
комаруз норсида ба фардо рсонда-айам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- بال
- پرِ پرواز؛ نمادِ اوجگرفتن و رهاییِ روح.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.
- سعی
- کوشش و تلاش؛ جهدِ سالک در راهِ مقصود.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.