چه بوربا و چه مخمل حجاب میبافند
چه بوربا و چه مخمل حجاب میبافند
به هر چه دیده گشادیم خواب میبافند
ча бурабо ва ча махамал ҳаҷоб мӣ-бофанд
ба ҳар ча дида гашодим хоб мӣ-бофанд
قماش کسوت هستی نمیتوان دریافت
حریر وهم به موج سراب میبافند
қамош-касут ҳастӣ нами-тавон дариофт
ҳарир ваҳм ба мавҷ сароб мӣ-бофанд
نفس چه سحر طرازد به عرض راحت ما
درین طلسم همین پیچ وتاب میبافند
нафас ча саҳар тарозд ба ъарз роҳат мо
дарин таласам ҳамин пич ватоб мӣ-бофанд
ز لاف ما و من ای بیخودان پوچ قماش
کتان به کارگه ماهتاب میبافند
з лоф мо ва ман эй биходон пуч қамош
ктон ба корага моҳатоб мӣ-бофанд
ز تار و پود هجوم خطش مشو غافل
که بهر فتنهی آن چشم، خواب می بافند
з тор ва пуд ҳаҷум хаташ машу ғофал
ки баҳар фитна-й он чашм, хоб мӣ бофанд
به کارگاه نفس ره نبردهای کانجا
هزار ناله به یک رشته تاب میبافند
ба кораго нафас ра набарда-эй конҷо
ҳазор нола ба як рашта тоб мӣ-бофанд
کمند سعی جهان جز نفس درازی نیست
چو عنکبوت سراسر لعاب میبافند
каманд саъи ҷаҳон ҷуз нафас дарози нест
чу ъанакабут саросар лаъоб мӣ-бофанд
عبث به فکر قماش ثبات جامه مدر
به عالمی که تویی انقلاب میبافند
ъабас ба факар қамош сабот ҷома мадар
ба ъолми-ки тавайай анақалоб мӣ-бофанд
به وهم خون شدهٔکو چمن، کجاست بهار
هنوز رنگ به طبع سحاب میبافند
ба ваҳм хон шада-ку чаман,каҷост бҳор
ҳануз ранг ба табаъ саҳоб мӣ-бофанд
ز تیغ یار سر ما بلند شد بیدل
به موج خیمهٔ ناز حباب میبافند
з тиғ йор сар мо баланд шуд бидел
ба мавҷ хима ноз ҳабоб мӣ-бофанд
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- سعی
- کوشش و تلاش؛ جهدِ سالک در راهِ مقصود.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.
- عرض
- ویژگی ناپایدار شیء؛ در برابر جوهر و ذات.
- سحر
- سپیدهدم؛ زمان گشایش، دعا، بیداری و تغییر حال.