طاقت

1

به اولین جلوه‌ات ز دل‌ها رمید صبر و گداخت طاقت / کجاست آیینه تا بگیرد غبارِ حیرت درین تماشا

2

عجز طاقت همه‌دم شاهد معدومی ماست / نفس سوخته یک شمع مزار است اینجا

3

عصمت حسن یوسفی زد چاک / پردهٔ طاقت زلیخا را

4

بیدل مخواه آزار دل از طاقت راحت گسل / ای پا به دوش آبله بر خار می‌تازی چرا

5

ز پاس ناموس ناتوانی چو سایه‌ام ناگزیر طاقت / که هرچه زین‌ کاروان‌ گران‌ شد به‌دوشم افکند بار خود را

6

گر نداری طاقت از اظهار دعوی شرم دار / شوخی رفتار رسوایی‌ست پای لنگ را

7

نباشد بی‌عصا امداد طاقت پیکر خم را / مدارکار فرمایی برانگشت است خاتم را

8

بیدل اندر جلوه‌گاه حسن طاقت‌سوز اوست / جوهر حیرت زبان عذرخواه آیینه را

9

شب‌هجران چه جویی طاقت صبر ازمن بیدل / که‌آهم می‌کند سنگ فلاخن سخت جانی را

10

چون صبح مجو طاقت آزارکس از ما / کم نیست‌که ما را به درآرد نفس ازما

11

گر به تسلیم وفا پا فشرد طاقت عجز / باده از خون رگ سنگ‌کشد شیشهٔ ما

12

سختی دهر ز صبر دل ما زنهاری‌ست / آب شد طاقت سنگ از جگر شیشهٔ ما

13

در آتشیم چو شمع از ضعیفی طاقت / که رنگ رفته نجسته‌ست از حواشی ما

14

سپند مجمر هستی.ندارد آن همه طاقت / نیاز حوصله کن یک تپش درنگ برو‌ن آ

15

حباب از موج هرگز صرفهٔ طاقت نمی‌بیند / ز بالِ ما گره وامی‌کند آخر تپیدن‌ها

16

در آن وادی که طاقت‌ها به عرض امتحان آید / نگاه ما ز خود رفتن‌، سرشک ما دویدن‌ها

17

به پیش جلوهٔ طاقت‌گداز او بیدل / گَزید جوهر آیینه پشت دست ادب

18

دست هوس به دامن مطلب چسان رسد / غواص طاقت بشر وگوهر آفتاب

19

دل به‌توفان رفت هرجا جوهر طاقت‌گداخت / خانه سیلابی‌ست بیدل‌گر ستون می‌گردد آب

20

در خم آن‌زلف خون‌شد طاقت‌دلهای چاک / صبح ما آخرشفق‌گردید در زندان شب

21

جلوهٔ‌گل گر چنین طاقت‌گدازیها کند / بعد از این خاکستری یابی به جای عندلیب

22

نه به فهم تاب رسیدنی نه به دیده طاقت دیدنی / دل خلق و هرزه تپیدنی به خیال جلوه‌ کمینی‌ات

23

عجز طاقت سد راه رفتن از خویشم نشد / بیدل از واماندگی سر تا به پای شمع‌ پاست

24

بیدل از آفت‌نصیبان دلیم / خون شدن معراج طاقت‌های ماست

25

دعوی طاقت مکن تا نکشی ننگ عجز / آبلهٔ پای شمع در خور ناز عصاست

26

گرد جولان توام لیک ندرد طاقت / آنقدر باش که من نیز توانم برخاست

27

عجز و طاقت جوهرکیفیت یکدیگرند / برکرم ظلم است اگر دست‌گدایی برنخاست

28

کعبه جو افتاد شوخیهای طاقت ورنه من / هرکجا از پا نشینم آستان دلبر است

29

بی‌طاقتِ شوقیم و جبین داغ سجودی‌ست / بتخانه در این راه چه و کعبه‌ کدام است

30

زانقلاب دهر بیدل ‌کارم از طاقت‌ گذشت / بعد از این از سخت‌جانی سنگ بر دل بستن است