دشت

1

بیدل ز بس سراسر این دشت کلفت است / جز گرد برنخاست به هرجا زدیم پا

2

مقیم دشت الفت باش و خواب ناز سامان‌کن / به هم می‌آورد چشم تو، مژگان گیاه آنجا

3

غبار دشت بیرنگیم و موج بحر بی‌ساحل / سر آن دامن از دست‌که می‌گردد رها اینجا

4

دامن چیده در این دشت تنزه دارد / خاک صیادگل از خون شکار است اینجا

5

ما بی‌خبران قافلهٔ دشت خیالیم / رنگ است به‌گردش‌، قدمی نیست در اینجا

6

فسون و افسانهٔ تو و من فشاند بر چشم و گوش دامن / غبار مجنون به دشت روشن چراغ موسی به طور پیدا

7

چه دشت و در‌ که نکردیم قطع درپی فرصت / کسی نداد سراغ آهوی رمیدهٔ ما را

8

پرواز بی‌نشانی از این دشت مفت نیست / سعی غبار شو همه تن بال و پر برآ

9

قدم به صد دشت و در گشادی‌، ز ناله در گوشها فتادی / عنان به ضبط نفس ندادی طبیعت نی سوار خود را

10

درین دشت و در، دام صیاد نیست / رمیدن گرفته‌ست نخجیر را

11

نفَس بودم‌ ، جنون پیمای‌ِ دشتِ بی‌نشان‌تازی / دل از آیینه گردیدن گرفت آخر عنانم را

12

به هرجا می‌روم در اشک نومیدی وطن دارم / ز چشم خود جهان یک دشت سیلاب است شبنم را

13

بیدل نفَس‌ات خون مکن از هرزه‌درایی / چون جاده درین دشت فکندیم عنان را

14

بیدل این‌ عرصه تماشاکدهٔ الفت نیست / سبز کرده‌ است در و دشت رمِ آهو را

15

گرفته است سُویدا سواد دل بیدل / تصرفی‌ست درین دشت چشم آهو را

16

سجودی‌می‌برم‌چون‌سایه‌درهر‌دشت‌ودربیدل / جبین برداشت ازدوشم غم بی‌دست وپایی را

17

ابرام تک و تاز غباریم در این دشت / جانی که نداریم چه آید به لب ما؟

18

صد دشت ماند ذرة ما آن سوی خیال / آه از سیاهیی که نکرد آفتاب ما

19

سطر یقین به حک داد تکرار بی‌حد ما / این دشت جاده گم کرد از رفت و آمد ما

20

چون نگاه از بس به ذوق جلوه همدوشیم ما / یک مژه تا واشود صد دشت آغوشیم ما

21

کسی درین دشت برنیامد حریف یک لحظه استقامت / توتا نچینی غبار خفت ز عرصهٔ بی‌جگر برون آ

22

چه تنگی این همه افشرد دشت امکان را / که ابر بیضه شکسته‌ست زیر پر به هوا

23

جدا از اشک شد چشم سراب دشت حیرانی / همان خمیازهٔ خشکی‌ست بی‌اطفال‌، مکتب‌ها

24

به دشت انتظارت از بیاض چشم مشتاقان / سفیدی کرد آخر راه از خود رفتن دل‌ها

25

موج رم می‌زند چه کوه و چه دشت / چین گرفته‌ست طرف دامن‌ها

26

هر سبزه درین دشت شد انگشت شهادت / تا از گل خودروی تو دادند نشان‌ها

27

در این دشت هوس یارب چه گوهر در گره بستم / عرق شد مهرهٔ گل از غبار هرزه‌تازی‌ها

28

ما را ز گرد این دشت‌ عزمی است رو به‌ دریا / پرکهنه شد تیمم اکنون وضو به دریا

29

آهوان دشت فطت را خیال او، ختن / کارگاه شیشهٔ افلاک را فکرت حلب

30

به دشت عجز تحیر متاع قافله‌ایم / اگر بر آینه محمل‌ کشیم نیست‌ عجب