حال

1

غم مستقبل و ماضی‌ست‌ کان را حال می‌نامی / نقابی در میان است از غبار پیش و پس اینجا

2

ندارد حال ما اندیشهٔ مستقبل دیگر / که گم کردیم در آغوش دی‌، امروز و فردا را

3

غبار ماضی و مستقبل از حال تو می‌جوشد / در امروز است گم گر واشکافی دی و فردا را

4

به حال خویشتن نگذاشت دل را شوخی آهم / هوایی کرد رقص گردباد اجزای صحرا را

5

هوس چون نارسا شد نسیه نقدِ حال می‌گردد / امل را رشته کوته ساز و عقبا گیر دنیا را

6

به عریانی‌ کسی آگه نبود از حال ما بیدل / چه‌ رسوایی‌ که آمد پیش در زیر قبا ما را

7

گل و لاله جام جمال زد، مه نو قدح به‌ کمال زد / همه‌کس به‌ عشرت حال زد تو جبین به‌ نم‌ نزدی چرا

8

تاکی مژه‌ام از نم اشکی‌که ندارد / بر خاک درت عرضه‌کند حال جگر را

9

پوشش حال است بیدل ساز حفظ آبرو / بی‌نیامی می‌کند بی‌جوهر این شمشیر را

10

زبانِ حالِ عاشق گر دعایی دارد این دارد / که یارب مهربان‌گردان دلِ نامهربانش را

11

نمایان است حال رفتگان از خاک این وادی / زنقش پا توان‌کردن سراغ ساغر جم را

12

انتظار وعدة دیدار آخر واخرید / از غم ماضی شدن مستقبل حال مرا

13

غباری دیده‌ای دیگر ز حال ما چه می‌پرسی / شکست آیینه پرداز است رنگ ناتوانان را

14

زبان حال خط دارد حدیث شکر لعلش / ازین‌طوطی توان‌آموختن شیرین‌مقالی را

15

حرمانکدهٔ انجمن حال ندارد / صیدی به فراموشی ایام تماشا

16

هیچ‌کس بر شمع در آتش‌زدن رحمی نکرد / از ازل بر حال ما می‌گرید استعداد ما

17

می‌دهد بوی گریبان سحر، موج نسیم / می‌توان دانست حال دل ز آه سرد ما

18

اشک‌یأسیم ای اثر از حال ما غافل مباش / با دو عالم نالهٔ خون‌گشته همزادیم ما

19

ز استقبال و حال این امل‌کیشان چه می‌پرسی / قدح در دست فردا نیست بی‌ رنج خمار امشب

20

اشکم ز دیده ‌ریخت به حال شکست دل / مشکل‌غمی ‌که ‌عشق ‌تو آسان‌ شکست و ریخت

21

اضطراب حال دل‌، ما را به حیرت داغ ‌کرد / آتش این خانه رخت ما برون خانه سوخت

22

آتش این‌ کاروان در هیچ حال آسوده نیست / بعد مردن نیز پروازی‌ست در خاکسترت

23

در آن مکان‌که به‌صیقل رسد حقیقت بیدل / ترحم است به حال جگرخراشی حیرت

24

عرض حال بیدلان راگفتگو درکار نیست / گردش چشم تحیر هم ادای مدعاست

25

ز راستی مددِ حال گوشه‌گیریهاست / کمان کشیدنِ قدِ خمیده، کارِ عصاست

26

حال بی‌ساخته‌ات جالب استقبال است / خواهد امروز شدن آنچه به فکرت فرداست

27

بیدل از حال دل‌کلفت نصیب ما مپرس / وای برآیینه‌ای‌کان رانفس روشنگر است

28

ز اهل حال مجویید غیر ضبط نفس / که لاف دانش و فهم ازکتاب دشوار است

29

عرض شکست دل به زبان احتیاج نیست / رنگ شکسته آینهٔ حال ما بس است

30

هرگام به راه طلبت رفته‌ام از خویش / نقش قدمم آینهٔ گردش حال است