غبار تفرقه هر جا بود مقابل جمع
غبار تفرقه هر جا بود مقابل جمع
به هم رسیدن لبهاست قاصد دل جمع
ғубор тафарақа ҳар ҷо буд мақобал ҷамаъ
ба ҳам рсидан лаб-ҳост қосад дил ҷамаъ
ندیده هیچکس از کارگاه کسب و کمال
به غیر وضع ادب صورت فضایل جمع
ндида ҳичакас аз кораго касаб ва камол
ба ғир вазаъ адаб сурт фазойал ҷамаъ
دمی فراهم شیرازهٔ تأمل باش
کتاب معنیات اجزا شد از دلایل جمع
дами фароҳам широза томал бош
ктоб маъани-ат аҷазо шуд аз далойал ҷамаъ
به کارگاه هوس احتیاجت این همه نیست
تو فرد ملک غنایی مباش سایل جمع
ба кораго ҳус аҳатиоҷат ин ҳама нест
ту фард малак ғанойай мабош сойал ҷамаъ
مدوز کیسه به وهم ذخیرهٔ انفاس
که این نقود پراکنده نیست قابل جمع
мадуз киса ба ваҳм захира анафос
ки ин нқуд пароканда нест қобал ҷамаъ
کجا بریم غم ذلت گرانجانی
که میکشیم به یک ناقه بار محمل جمع
каҷо барим ғам залат-гаронҷони
ки мӣ-кашим ба як ноқа бор маҳамал ҷамаъ
تو در خیال تعلق فسردهای ورنه
همان جداست چه خاک و چه آب در گل جمع
ту дар хаёл таъалқ фасарда-эй варна
ҳамон ҷадост ча хок ва ча об дар гул ҷамаъ
نرست موجی ازین بحر بیتلاش گهر
تو هم بتاز دو روزی به حسرت دل جمع
нарсат муҷи азин баҳар бе-талош гаҳар
ту ҳам батоз ду рузи ба ҳасарт дил ҷамаъ
حساب عبرتی از پیش پا مشو غافل
چو اشک شمع همان خرجگیر داخل جمع
ҳасоб ъабарти аз пиш по машу ғофал
чу ашак шамъ ҳамон хараҷ-гир дохал ҷамаъ
هزار خوشه درین کشت دانه شد بیدل
به غیر تفرقه چیزی نبود حاصل جمع
ҳазор хоша дарин-кашт дона шуд бидел
ба ғир тафарақа чизи набуд ҳосал ҷамаъ
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.
- حسرت
- افسوس و دریغ؛ اندوهِ ناکامی و آرزوی برنیامده.
- معنی
- مقصود درونی یا حقیقت پنهان پشت لفظ و صورت.
- وضع
- حالت و رفتار؛ هیئت و شیوهٔ بودن در جهان.