عجز نپسندید از ما شکوهٔ قاتل بلند
عجز نپسندید از ما شکوهٔ قاتل بلند
جز مژه گردی نشد از کوشش بسمل بلند
ъаҷаз напасандид аз мо шакуа қотал баланд
ҷуз мажа-гарди нашад аз кушаш басамал баланд
هستی موهوم ما در حسرت ایجاد سوخت
سایهواری هم نگردیدیم ز آب و گل بلند
ҳастӣ муҳум мо дар ҳасарт айаҷод сухт
сойа-вори ҳам нгардидим з об ва гул баланд
باعث آزادی سرو است یأس بیبری
دستگاه آه باشد در شکست دل بلند
боъас озоди сару аст йос бе-бари
дастаго о бошад дар шакаст дил баланд
مایهٔ شکر و شکایتهای ما کم فرصتی است
نیست جزگرد نفس ازشخص مستعجل بلند
мойа шакар ва шакойатаҳой мо кам фарсати аст
нест ҷазагард нафас азашахас мастаъаҷал баланд
چون به آسایش رسیدی شعلهٔ دل مرده گیر
از جرس مشکل که گردد ناله در منزل بلند
чун ба осойаш рсиди шаъала дил марда гир
аз ҷарс машакал ки гардад нола дар маназал баланд
جاه را با آبروی خاکساریها مسنج
نیست ممکن گردن موج از سر ساحل بلند
ҷо ро бо обаравай хокасориҳо масанҷ
нест мамакан гардан мавҷ аз сар соҳал баланд
چشم اهل جود اگر میداشت رنگی از تمیز
اینقدر هرگز نمیشد نالهٔ سایل بلند
чашм аҳал ҷуд агар мӣ-дошт ранги аз тамиз
айанқадар ҳарагаз нами-шуд нола сойал баланд
پای از خود رفتن ما بود سر برداشتن
موج بیتمکین ما زین بحر شد غافل بلند
пой аз худ рафтан мо буд сар бардошатан
мавҷ бе-тамакин мо зин баҳар шуд ғофал баланд
ما ز صد دیوان به یک مصرع قناعت کردهایم
نشئهٔ صهبا چه دارد فطرت بیدل بلند
мо з сад дивон ба як масараъ қаноъат карда-айам
нашиа саҳабо ча дорад фтарт бидел баланд
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- پای
- عضوِ ایستادن و رفتن؛ نمادِ ثبات و گام در راه.
- عجز
- ناتوانی و درماندگی؛ فروتنیِ بنده در برابرِ حق.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.
- مژه
- موی پلکِ چشم؛ تیرِ نگاه و ابزارِ گریه و خونِ دل.
- شعله
- زبانه آتش؛ نماد شور، گدازِ عشق و فنای ناپایدار.