نومیدی

1

بال وپر برهم زدن بیدل‌کف‌افسوس بود / خاک نومیدی به فرق سعی‌های نارسا

2

خوشا بزم وفا کز خجلت اظهار نومیدی / شرر در سنگ دارد پرفشانی‌های آه آنجا

3

چه جگرهاکه به نومیدی حسرت بگداخت / فرصتی نیست وگرنه همه‌کار است اینجا

4

چه‌ امکان است از خال لبش خط سر برون آرد / ز نومیدی نخواهد دست بر سر زد مگس اینجا

5

زمین تا آسمان ایثار عام‌، آنگاه نومیدی / بروبیم از در بازکرم این‌گرد تهمت را

6

حیف‌کز افلاس نومیدی فواید مرد را / دست اگرکوتاه شد بر دل نشاید مرد را

7

شرار وحشی‌ام اما درین حیرتسرا بیدل / ز نومیدی به‌دوش سنگ دارم محمل رم را

8

به هرجا می‌روم در اشک نومیدی وطن دارم / ز چشم خود جهان یک دشت سیلاب است شبنم را

9

عمر رفت و دامنِ نومیدی از دستم نرفت / ناز بسیار است بر من بختِ واژون مرا

10

ما سیه بختان حباب گریهٔ نومیدی‌ایم / خانه بر آب است یک سر مردم بنگاله را

11

نومیدی از دو عالم افسونگر تسلی‌ست / روغن ز سودن دست مالیده‌اند بر ما

12

ما سیه‌بختان به نومیدی مهیا کرده‌ایم / یک چراغان‌ داغ دل دور از شبستان شما

13

چند باید بود زحمت‌پرور ناز امید / بیدل از سامان نومیدی چه‌کم داریم ما

14

پا به نومیدی شکست آزادی دلخواه ما / گرد چین دستی نزد بر دامن ‌کوتاه ما

15

پیش است به هرگامت صد مرحله نومیدی / دنیا نفسی دارد آمادهٔ عقباها

16

بهار بی‌نشان عالم نومیدی‌ام بیدل / سر غم می‌تون کرد از شکست رنگ مطلب‌ها

17

کوشش افلاک از موی سپیدت روشن است / تاب ده نومیدی از ریشیدن این زال‌ها

18

گدازِ دردِ نومیدی تماشای دگر دارد / به رنگِ اشکِ ناسورم نظربازِ چکیدن‌ها

19

نومیدی‌ام ستمکش خلد و جحیم نیست / آسوده‌ام به خواب عدم زین فسانه‌ها

20

دل رم آرزو مشکل شود محبوس نومیدی / که‌سنگ اینجا شرر می‌گردد از وحشت کمینی‌ها

21

زین خمارآباد حسرت باده‌ای پیدا نشد / شیشه‌ام از درد نومیدی کنون می‌گردد آب

22

دام تسخیر دو عالم نفس نومیدی‌ست / ای ندامت‌زده سررشتهٔ آهی دریاب

23

صد تمنا داغ شد از عجزپرواز نفس / آتش نومیدی این شعله ما را خام سوخت

24

کرد نومیدی علاج چشم زخم هستی‌ام / عطسهٔ‌صبحم سپندی‌در دماغ شام سوخت

25

صبح این ویرانه‌ایم از فیض نومیدی مپرس / خاک ما بر باد رفت و عالم اقبال ریخت

26

ساز نومیدی اختیاری نیست / خامشی نالهٔ شکست پر است

27

جهان زندان نومیدی‌ست اما / دمی‌کز خود برآیی سیر بام است

28

نومیدی‌ام از قید جهان شکوه ندارد / با دام و قفس طایر پرریخته رام است

29

نومیدی‌ام ز درد سر آرزو رهاند / آسوده‌ام که رشتهٔ سازم گسسته است

30

کاش نومیدی چو خاک خشک بر بادم دهد / کز جبین بی‌سجودم جوهر نم رفته است