گر بوی وفا را نفس آیینه نباشد
گر بوی وفا را نفس آیینه نباشد
این داغ دل اولیست که در سینه نباشد
гар бавай вафо ро нафас оина набошад
ин доғ дил авали-ст ки дар сина набошад
صد عمر ابد هیچ نیرزد به گذشتن
امروز خوشی هست اگر دینه نباشد
сад умр абд ҳич ниразд ба-газаштан
амаруз хоши ҳаст агар дина набошад
لعل تو مبراست ز افسون مکیدن
این پستهٔ تر مصرف لوزینه نباشد
лаъал ту мабарост з афасун макидан
ин паста тар масарф лузина набошад
تکرار مبندید بر اوراق تجدّد
تقویم نفس را خط پارینه نباشد
такарор мабандид бар авароқ таҷадад
тақавайам нафас ро хт порина набошад
بر شیخ دکانداری ریش است مسلم
خرس این همه سوداگر پشمینه نباشد
бар ших дакондори риш аст масалм
харс ин ҳама судогар пашмина набошад
زاهد به نظر میکند از دور سیاهی
این صبح قیامت شب آدینه نباشد
зоҳад ба назар мекунад аз дур сиоҳи
ин субҳ қиёмат шаб одина набошад
لبکم شکند مهر ودیعتکدهٔ راز
گر تشنهٔ رسوایی گنجنیه نباشد
лаб-кам шаканд маҳар вадиъатакада роз
гар ташана расавойай ганҷаниа набошад
از دل چو نفس میگذری سخت جنونیست
ای بیخبر این خانهٔ آیینه نباشد
аз дил чу нафас мӣ-газари сахт ҷануни-ст
эй бихабар ин хона оина набошад
گر حرف وفا سکته فروشد به تامّل
در رشتهٔ الفت گره کینه نباشد
гар ҳарф вафо сакта фарушад ба томал
дар рашта алафт-гара кина набошад
چون صبح اگریک نفس از خویش برآیی
تا بام فلک پیچ و خم زینه نباشد
чун субҳ агарик нафас аз хеш баройай
то бом фалак пич ва хам зина набошад
بیدل حذر از آفت پیوند علایق
امید که در دلق تو این پینه نباشد
бидел ҳазар аз офт пиванд ъалойқ
амид ки дар далқ ту ин пина набошад
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- خط
- موی نورُستهٔ گونه؛ نمادِ زیباییِ نوخیزِ معشوق.
- نظر
- نگاه و دیدن؛ توجهِ معشوق یا بصیرتِ باطن.
- هیچ
- بودِ تهی و بیاعتبار؛ نشان نفی خود یا جهان گذرا.
- خم
- خمیدگی یا خمِ شراب؛ منبعِ مستی و فیضِ معنوی.
- امید
- چشمداشتِ خیر؛ نورِ دل در برابرِ نومیدی و رجای وصل.
- فلک
- آسمان و گردونِ روزگار؛ نمادِ سرنوشت و جفای چرخ.
- عمر
- زندگانی؛ به اندازه چند نفس کوتاه و ناپایدار شمرده میشود.
- قیامت
- رستاخیز؛ نمادِ آشوبِ بزرگ و شورِ بیاندازه.
- الفت
- انس و دوستی؛ پیوندِ مهرآمیزِ دلها.
- شب
- تاریکیِ شبانه؛ نمادِ هجران، راز و خلوتِ سالک.