عبرتی کو تا لب از هذیان به هم دوزد مرا
عبرتی کو تا لب از هذیان به هم دوزد مرا
موج این گوهر نمیدانم چه پهلو زد مرا
ъабарти-куто лаб аз ҳазион ба ҳам дузд маро
мавҷ ин-гуҳар нами-донам ча паҳалу зд маро
عمرها شد آتشم افسرده است ما نفس
خندهها بسیارکردیمگریه آموزد مرا
ъамараҳо шуд оташм афасарда аст мо нафас
ханда-ҳо басиоракардим-гариа омузд маро
زان همهحسرت که حرمان باغبارم بردهاست
میزند دامن نمیدانم کی افروزد مرا
зон ҳама-ҳасарт ки-ҳармон боғаборм барда-аст
мӣ-занд доман нами-донам ки афарузд маро
محرم آن شعله خویم جانب دیرم مخوان
عالمی را جمع سازم هرکه بدوزد مرا
маҳарм он шаъала хойам ҷонаб дирм махон
ъолми ро ҷамаъ созм ҳарака бдузд маро
حرفلعل اوخموشم کردبیدلعمرهاست
گبر دارد رو به محرابی که میسوزد مرا
ҳарф-лаъал авахамушм кардабидал-ъамараҳост
габар дорад ру ба маҳароби-ки мӣ-сузд маро
واژهنامهٔ این غزل · 12 واژه
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- شعله
- زبانه آتش؛ نماد شور، گدازِ عشق و فنای ناپایدار.
- حسرت
- افسوس و دریغ؛ اندوهِ ناکامی و آرزوی برنیامده.
- عالمی
- یک جهان، بسیار؛ کنایه از فراوانی و کثرتِ بیپایان.
- حرف
- سخن و کلمه؛ نمادِ گفتار در برابرِ خاموشیِ معنا.
- گوهر
- مروارید درون صدف؛ نماد حقیقت پنهان و کمال نهفته.
- خنده
- شکفتنِ لب؛ نمادِ شکوفایی، تمسخر و گاه شکافِ غنچه.
- محرم
- رازدار و خودی؛ نمادِ آگاهِ سرّ و همرازِ عشق.
- جمع
- گردآمده و فراهم؛ یکجاییِ خاطر و وحدت در برابرِ تفرقه.