زنگ

1

چشم بربَند گرت ذوق تماشایی هست / صافی آینه در کِسوت زنگ است اینجا

2

اگر دلت زنگ‌ کین زداید خلاف خلقت به پیش ناید / صفای آیینه شرم دارد که خرده‌ گیرد دچار خود را

3

اعتبار درد عشق از وصل برهم می‌خورد / زنگ باشد التیامْ آیینهٔ ناسور را

4

ز آمد و رفت نفس آیینهٔ دل تیره شد / موج صیقل آبیاری کرد بیدل زنگ را

5

سیر باغ خودنمایی‌ها اگر منظور نیست / سبزهٔ بام و در آیینه می‌دان زنگ را

6

صافی دل هم‌گریبان چاکی رازست و بس / کو هجوم زنگ تاگردد رفوآیینه را

7

تا آینه‌ات زنگ تغافل نزداید / هرگز به چراغی نرسد شام تماشا

8

دعوی احتیاج پوچ خجلت سعی‌کس مباد / قفل جهان بی‌دری زنگ زد ازکلید ما

9

جهد از آیینهٔ ما زنگ نبرد / منفعل شد کف روشنگر ما

10

ز غبار بیدل ناتوان دل نازکت نشودگران / که رود زیادتوخودبه خود چونفس زآینه زنگ ما

11

شمشیر آب دادهٔ زنگ ملامتیم / باشد درشت‌گویی مردم فسان ما

12

فغان‌که بوی حضوری نبردکوشش فطرت / چوصبح طعمهٔ زنگ نفس شد آینهٔ ما

13

در نالهٔ خا‌مُش‌نفسان مصلحتی هست / ای صافی مطلب نفسی زنگ برون‌آ

14

چنان صاف ست از زنگ‌کدورت سینهٔ مینا / که می‌تابد چو جوهر نشئه از آیینهٔ مینا

15

تا نفس باقی‌ست باید با کدورت ساختن / در کمین آینه آبی‌ست وقف زنگ‌ها

16

چو سایه چند به هر خاک جبهه سودن‌ها / که زنگ بخت نگردد کم از زدودن‌ها

17

غبار فقر زنگ سرکشی را می‌شود صیقل / سیاهی می‌برد از شعله خاکسترنشینی‌ها

18

سنگ هم آیینهٔ تحقیق صیقل می‌زند / عمرها شد درتلاش رفع زنگ است آسیا

19

خانه داری داغ کلفت می‌کند وارسته را / در دل آیینه بیدل سر به سر زنگ است آب

20

زین چمن‌یک برگ بی‌بال و پر پرواز نیست / بیخبر شیرازه‌بند نسخهٔ زنگ است آب

21

تختهٔ مشق کدورتهامباش از اعتبار / تیغ در زنگ است بیدل هر قدر می‌دارد آب

22

گرانی ا‌ز مژه واچید شوخی نگهش / زدود ز آینهٔ برگ تاک زنگ شراب

23

بی‌مردمک از جوهر نظاره اثر نیست / در ظلمت زنگ آینه پرداخته نورت

24

گرد اندوه دلم دام تماشای صفاست / زنگ بر آینه‌ام آب رخ آینه‌هاست

25

فراق آینهٔ زنگ خورده هستیست / دمی که جلوه‌کند آفتاب سایه کجاست

26

الفت جسم صفای دل ما داد به زنگ / آب این آینه یکسر عرق‌ گلکار است

27

کسی برآینهٔ مهر، زنگ سایه نبست / به عالمی‌که تو باشی‌، نقاب دشوار است

28

بسکه این‌گلشن افسرده‌کدورت رنگ است / نفس غنچه‌برآبینهٔ شبنم زنگ است

29

نمی‌توان طرف خوب و زشت عالم بود / خوشا طبیعت آیینه‌ای که در زنگ است

30

غبار الفت اسباب دام غفلت ماست / تصور مژه بر صافی نگه زنگ است