دیوانِ غزلیات · بیدل دهلوی · غزل 241
خداوندا به آن نور نظر در دیده جا بنما
خداوندا به آن نور نظر در دیده جا بنما
به قدر انتظار ما جمال مدعا بنما
хадовандо ба он нур назар дар дида ҷо банамо
ба қадар анатазор мо ҷамол мадаъо банамо
نه رنگی از طربداریم و نی از خرمی بویی
چمن گم کردهایم آیینهٔ ما را به ما بنما
на ранги аз тараб-дорим ва ни аз харми бавайай
чаман гам карда-айам оина мо ро ба мо банамо
شفیعجرم مهجورانبه جز حیرتچه میباشد
به حق دیدهٔ بیدل که ما را آن لقا بنما
шафиъ-ҷарм маҳаҷурон-ба ҷуз ҳайрат-ча мӣ-бошад
ба ҳақ дида бидел-ки мо ро он лқо банамо
مفاهیمِ این غزل
واژهنامهٔ این غزل · 12 واژه
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- نظر
- نگاه و دیدن؛ توجهِ معشوق یا بصیرتِ باطن.
- قدر
- ارزش و منزلت؛ نمادِ قدرشناسیِ گوهرِ نهان.
- رنگی
- رنگین و رنگدار؛ نمادِ فریب و ناپایداریِ ظاهرِ جهان.
- انتظار
- چشمبهراهی؛ نمادِ کشش و رنجِ عاشق در فراق.
- طرب
- شادی و سرور؛ نمادِ نشاطِ عاشقانه و وجد.
- مدعا
- خواسته و مقصود؛ آرزوی نهفته و غایتِ طلب.
- نور
- روشنایی؛ نمادِ تجلیِ حق، معرفت و جلوهٔ جان.
غزلهای مرتبط